Page 110 - 011021023003___01_06.indd

108

Markus Felder

Äntlibuecher Hörschätz

Geschichten aus dem Entlebuch

D’Jungfrou, wo ne Schatz hüetet

Im Äntlibuech esch innere Cheschte e Schatz verschteckt gse. Of dere Cheschte obe esch
e Jungfrou ghocket, wo mer erscht am Abe gseh het, wenn d' Glogge glütet hei. Wär dä Schatz
het wöue ha, het met dere Jungfrou dröi mau mösse om die Cheschte ome loufe.
Eines Tages het das weder e junge Borscht probiert. Är het die Jungfrou ofe Arm gnoh, esch
afe einisch om die Cheschte ome glöffe, ond da het sich die Jungfrou ine Chrot verwandlet, ine
Chrot, wo emmer grösser ond grösser worde esch. Aber dä jung Borscht, dä geit ou no es zwöits
Mau met däm Chrot ofem Arm om die Cheschte ome. Bim drette Mau esch dä
Chrot ä so gross worde, ond dä Borscht het's deräwäg gruuset, dass är ne het la
gheie. Hät är dä Chrot ou no es dretts Mau om die Cheschte
ome treit, de hät är de Schatz chönne bhaute, ond die Jung- Mit dem Scannen dieses
QR-Codes hören Sie diesen
frou wär erlöst gse. Text. [Aufnahme: zVg]

D’Chraftwörze

Im Äbnet, osse a Äntlibuech, het's e schöne Buurehof gha. De Buur ond d'Büri ond drei
Buebe si det dr heime gse. Die zwe öutere vo dene Buebe si chräftig häre gwachse, die hei möge
schaffe, die hei aber ou möge ässe. Dr jönger, de Daniel, das esch so ne Gränggu gse ond män-
gisch chrank. Är het ou eifach nie so ganz gsond usgseh. Aber de Daniel het es sonnigs Gmüet
gha. Ihm esch das eigentlech gliich gse, wenn är ned glich vöu het möge wie sini zwe Brüedere.
Zo däm Buurehof het a de Risete obe ä Aup ghört. Det si Goschti ond Schaf gsömmeret worde.
Do hei d'Öutere vom Daniel d'Idee gha, me chönnt ihn det ue tue. Das sig Arbet, won är guet
mögi gmache.
Z'Jahr druuf esch das so wit gse. De Daniel geit of die Risete-Aup, ond är mag aui die Ar-
beite det obe wie Houze, Grase, Zune ganz guet gmache. Ergendeinisch amene Namittag gseht
är öpper of d'Aup uecho. Dä chonnt nöcher ond nöcher. Dä esch e chli kurlig agleit gse, ond won
är bi ihm zue steit, het är sech vorgschtöut aus ä Stodänt vo de Naturmedizin. Är seit do em
Daniel, är heig erfahre, dass es da of de Risete-Aup ä Huufe Pflanze get, wo mer cha bruuche
zom Heile. Öb är ächt ä paar Täg da döfti bliibe? De Daniel het gnickt. Ihm esch grad rächt gse,
het är nachetär e Gschpane gha. De Stodänt esch tagelang of dere Aupweid omeglöffe, het
Pflanze gsammlet, Wörze ond Steine. Är het das aues wöue bruuche, om später chönne Lüüt
z'heile. Ond am Abe hei die zwe metenand öber Gott ond d'Wäut gredt. Nach e paar Woche seit
dr Stodänt, är möss weder zrogg, sis Studium göig witer. Är streckt im Daniel es paar Goudmönze
entgäge, wöu är het döffe da ässe ond schlafe. Aber de Daniel wiist die Mönze zrogg ond seit:
«Ech wott nüd, ech ha so vöu glehrt vo dier, das esch mier meh wärt aus die Goudmönze.» Da
frägt dr Stodänt dä Daniel, was är lieber wett chönne: schön jodle oder meh Chraft ha. Ja das esch
för ä Daniel etz aber e ke Frag gse: Meh Chraft ha, das wär doch öpis Schöns, ond etz het är sofort
a sini zwe Brüedere dänkt. Da länget de Stodänt i Tschope-Fäke ie, nemmt ä fengerdicki Wörze
vöre ond seit im Daniel: «Du muesch emmer vor Sonne-Ufgang dröimau i die Wörze iebisse.