Page 107 - 011021023003___01_06.indd

105

De isch‘s witer ggange zum Schouhus. Es isch aut gsi, und ds Schouzimmer het ou denaa usgseh. Zhinderscht isch e isige
Ofe gstande, vore isch ke Wandtafele gsi. De Gmeindamme het gseit, si heige ddänkt, si warte mit dere no, ich chöig de säge, öb
i e dunkugrüeni oder e schwarzi wöug. Mier isch das doch gliich gsi, Houptsach: Es isch eini da!
Si het bim Schou-Aafang i de Wuche druuf immer no gfääut. Drum han i haut aube diräkt uf d Wand gschribe, wo immerhin
glaggiert gsi isch, das mer d Chriide mitem nasse Schwumm wider guet het chönne usbutze.
Es si übrigens i dere Wuche no anderi Überraschige uf mi zuecho. Wüu d Sek nid obligatorisch gsi isch, hei d Schöuer d
Büecher und ds andere Schoumateriaau säuber müesse chouffe. Das heisst, de Lehrer het die Sache bim Lehrmittu-Verlag kouft
und sä nachhär de Schöuer zum gliiche Priis witerverchouft. Für ds erschte Chind vonere Famili het de Betrag für d Büecher
rächt höch chönne si, aber di nächschte hei sä däfür gratis gha.
Und – stöued öich vor! – wenn e Lehrer nid aues Materiaau ufbrucht het (wis bi mim Vorgänger de Fau gsi isch), de het er‘s
äm Nachfouger verchouft, und dä hets de müesse luege abzbringe.

Am Ziischtig nachem Wisse Sunndig het ds Schoujahr
aagfange. So bin i am Mäntig Richtig Marbach gfahre. D Go-
fere isch rächt schwär gsi. Nachem Umschtiige z Luzärn ha
sä im Zug mit auer Chraft uf d Gepäckablag uä gstemmt. Do
hets klöpft. Entweder isch d Lampe z wiit abe oder d Gofere
z höch uä cho. Es hed d Bire putzt, d Glassplitter si über d
Sitz und de Bode verströit gsi. De Kondüktör hets weniger
tragisch gnoo as ich. Er het Bääsili und Schüüfili greicht, ds NATUR
Glas zämegwüscht und gseit, das sig nid ds erschtmaau pas-
siert, es sig auwäg ächli e Fääukonschtruktion mit dene
Lampe.
Dür ds Äntlibuech hindere han i gäng a das Missgschick
müesse dänke. Aber längersi meh bin i zur Überzügig cho,
dass das vilecht gar kes Unglück gsi isch. Im Gägetöu, ds
Sprichwort heisst ja: «Scherben bringen Glück.» MUNDART

Uf das Glück han i gar nid lang müesse warte. Es isch uf
mi zue cho i Form vomene hübsche, rassige Frölein. Won i das
gseh ha, isch’s um mich gscheh gsi. Das Frölein isch mi Frou
und ds Äntlibuech mi nöji Heimat worde.

Auso, ganz so eifach bin i nid zu mim begehrte Objekt cho.
Schliesslech mues’s ja um zwe Persone «gscheh si». Aber «Not
macht erfinderisch».
Es Schützefäscht miteme Fäschtspüu het mi nööcher a ds
Züu bbrunge. D Regie het mier di männlech Houptroue aa-
bbotte. Ich ha sä aagnoo, aber nume under de Bedingig, dass
d «Poscht-Paula» di wiiblech Houptroue überchunnt. (Me het sä
nämlech nume fürne chliini Näberoue vorgseh gha.) Scho nach
de erschte Prob ha sä wöue heibegleite. Aber si het abgwunke
mit de Worte, si findi de Wäg scho älei, es sig ja nid so wiit. Ds
Zämespüu a de Probe het d Wirkig nid verfääut. Si het mi änd-
lech zumene Kafe iiglade. Und bi dere Glägeheit si mer änand
nööcher cho. Das heisst: sehr nooch.
Vo deet aa het si vo mier jedes Jahr «zum Tag des ersten
Kusses» e roti Rose überchoo, ou hütt no. Nume steit die Rose
jetz ufem Nachttischli näbet ihrere Foti und erinnert mich a di
schöni Zit vo üsere Bekanntschaft.

Josef Ehrler, *1935, Marbach
[Bilder: zVg] pensionierter Sekundarlehrer